یکی از اولین و مهم‌ترین مفاهیم وبلاگ‌نویسی، باز تولید این عرصه از فضای پر تحول جامعه به همراه تمام فراز و نشیب‌های آن است. بدون شک وبلاگ‌نویس‌ها متاثر از جامعه، هسته‌ی اصلی روزنامه‌نگاری مدرن را تشکیل می‌دهند. نوعی از روزنامه‌نگاری که آزادی و نبود محدودیت در اظهار نوشته‌ها، ‌اخبار و اگویه‌ها جزو جدا ناپذیر آن است. در عین حال افرادی نویسندگان و سردبیران این وبلاگ‌ها هستند که از بطن جامعه بر می‌خیزند و آنچه از چشم‌ها و قلم‌های رسانه‌ها و مطبوعات افتاده و یا با کم کاری آن‌ها مواجه شده است را ابراز می‌کنند. این اظهارات می‌تواند از کوچک‌ترین و شخصی‌ترین تجربه‌ی افراد از محیط اطرافشان تا اجتماعی‌ترین تحلیل‌های آن‌ها و از سویی دیگر تمام دل مشغولی‌های سیاسی، فرهنگی،‌اقتصادی و به ویژه حوزه‌های چالشی و انتقادی را فرا گیرد.

به گزارش سرویس نگاهی به وبلاگ‌های خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، در این بین،‌ تنوع و تکثر موضوعی، روزآمد شدن سریع وبلاگ‌ها،‌ زبان و لحن و ادبیات خاص آن‌ها و در نهایت بیان تمام ناگفته‌ها و نباید‌ها مهم ترین دلایل بارز شدن وبلاگ‌های به ظاهر شخصی افراد می‌شود. وبلاگ‌نویسان همانند روزنامه‌نگاران آنچه در پیرامونشان می‌گذرد و گاه از دیدآن‌ها پنهان می‌ماند، رابیان می‌کنند و به این ترتیب خود به منابع خبری تبدیل می‌شوند. یکی دیگر از کاربردهای وبلاگ،‌ رویکرد خبری و تحلیلی آن‌هاست که در غیبت رسانه‌های رسمی‌اعم از رادیو،‌ تلویزیون و مطبوعات در زمانی که قادر به اطلاع رسانی نباشند و یا به عنوان نمونه در ایام نوروز در رکورد خبری باشند،‌ جایگزین می‌شوند و جنبه‌ی خبری پیدا می‌کنند.

در نوروز 86 نیز همچون تعطیلات سال‌های گذشته، فعالیت مطبوعات در رکود خبری شدیدی قرار داشت به طوری که انتشار بسیاری اخبار، تحلیل‌ها و گزارش‌های خبری آنها به زمان‌های بعدی موکول شد. این در حالی بود که فعالیت فعالیت وبلاگ‌نویسان تیزبین که هیچ گاه اخبار ریز و درشت مهم و کم اهمیت، ساده و پرفراز و نشیب با هر موضوع و حوزه‌ای در هر زمان و مکانی از چشم آن‌ها دور نمی‌ماند در نوروز چهره‌ی بارزتر و رنگ تازه تری را به خود بخشید.

بی شک بحث نوروز، فلسفه‌ی عید، تاریخچه‌ی ایجاد آن، تحلیل روایت‌های گوناگون در باب عید نوروز، آیات و احادیث مرتبط با نوروز، داستان‌ها و اشعار و سنت‌های نوروزی، فرهنگ‌ها و رفتارهای اقوام مختلف واز سویی دیگر ارایه تمام این بحث‌ها و سنت‌ها پیرامون روز طبیعت در 13 فروردین جایگاه خاصی را در وبلاگ‌های ما طی یک ماه اخیر داشت. ارتباط و جایگاه روز طبیعت در عید نوروز، توصیه‌های مختلف جهت فرهنگ‌سازی و برگزاری بهتر این روز به لحاظ ارزشی و سنتی با هدف حفظ جایگاه فرهنگ‌های بومی در آن از جمله موارد مورد بررسی و تحلیل در وبلاگ‌ها بودند.

نام‌گذاری سال 86 با عنوان " اتحاد ملی، انسجام اسلامی‌"،‌ نیز یکی دیگر از مواردی بود که با استقبال قابل توجهی از سوی وبلاگ‌نویسان، به خصوص وبلاگ‌نویسان سیاسی روبرو شد. در این موضوع نیز در کنار رسانه‌ملی، وبلاگ‌ها از همان لحظات ابتدایی سال هم در اطلاع‌رسانی دخیل بودند و هم آن را با ارایه‌ی گزارش‌ها، مقاله‌های خبری و تحلیلی مورد کنکاش و بررسی قرار دادند.

در حوزه‌ی هنری نیز وبلاگ‌ها طی یک ماه گذشته فعالیت نسبتا خوبی داشتند. از نقد و بررسی فیلم 300 گرفته تا اکران نوروزی فیلم‌های سینمایی، طی این مدت وبلاگ‌های هنری و سینمایی را به شدت تحت تاثیر خود قرار داد. فیلم 300، که ایرانیان را به خشونت متهم کرده بود نیز مورد مخالفت شدید همه‌ی مردم از مسوولان و دست اندرکاران حکومت گرفته تا سیاست مداران و هنرمندان و به ویژه وبلاگ‌نویسان به عنوان شهروندان و مهم ترین قشر تولید کننده‌ی محتوا در فضای سایبر قرار گرفت.

اغلب وبلاگ نویسان نیز متاثر از فضای عمومی‌ جامعه که همگی به مخالفت با این فیلم پرداختند،‌ در وبلاگ‌های خود به بررسی جوانب و پیامدهای مختلف این قضیه توجه کردند. آن‌ها اغلب به معرفی کوتاهی از داستان فیلم و سازندگان آن در وبلاگ‌های خود و سپس به اظهار نظر درباره‌ی نقد و تحلیل‌های سیاسی و اجتماعی فیلم 300 پرداختند.

اکران نوروزی فیلم‌های سینمایی و به خصوص فیلم اخراجی‌ها موضوعی بود که تولید محتوای زیادی در وبلاگ‌ها را منجر شد. فیلم اخراجی‌ها که از زمان اکران آن در جشنواره‌ی فیلم فجر دارای حواشی زیادی بود، در نوروز 86، بر روی پرده‌های سینما،‌ مورد اکران عمومی‌ قرار گرفت. فاصله‌ی کوتاهی که از زمان جنجال‌های پیش آمده‌ی جشنواره فجر تا اکران عمومی‌این فیلم وجود داشت و همچنین اظهارات سازنده‌ی فیلم و رقم بالای فروش آن، باعث شد جوانب مختلف این قضیه در وبلاگ‌ها بازتاب زیادی پیدا کند.

بحث دستگیری ملوانان انگلیسی نیز رخداد مهم دیگری در یک ماه گذشته بود، این قضیه از جنبه‌ی سیاسی و بین‌المللی نه تنها در ایران که کل جهان را تحت تاثیر خود قرار داد. این رویداد نیز از ابتدا در غیاب مطبوعات رخ داد و بخش عظیمی از بار خبری و تحلیلی آن بر عهده‌ی وبلاگ‌نویسانی بود که با داشتن وبلاگ، رسانه‌ای ‌بی‌زمان در اختیار داشتند و نکته‌ی قابل توجه این موضوع، بررسی و تحلیل آن در اغلب وبلاگ‌ها با محتواهای گوناگون سیاسی، اجتماعی و... بود.

آنچه بی‌شک وبلاگ‌ها را تحت تاثیر خود قرار می‌دهد،‌ تحولات اجتماعی و سیاسی است. طی تعطیلات نوروزی، به دلیل حوادث و رخدادهای بی شمار و اشاره شده، وبلاگ‌ها نیز تحت تاثیر این رویدادها، فعالیت زیادی داشتند به طوری که در غیبت و رکود شدید خبری مطبوعات، وبلاگ‌ها با برجسته سازی این رویدادها تاثیرگذاری زیادی در فضای وبلاگستان، فضای سایبر و در سطحی وسیع‌تر و فراگیر‌تر در عرصه‌ی خبری، اطلاع رسانی، و حتی مطبوعاتی داشتند اما به طور قطع پس از یک دوره‌ی پرکاری وبلاگ‌ها که برگرفته از فضای پر تحول جامعه بود، با آرام شدن جو سیاسی و اجتماعی، شاهد فروکش کردن تب وبلاگ نویسان نیز بودیم، به طوری که از اواخر فروردین ماه،‌ با کم کاری شدیدی در وبلاگ‌ها به لحظ کمی‌و کیفی محتوایی و خبررسانی مواجه هستیم.

در روزهای فرود وبلاگ‌نویسی که با توجه به تجربیات گذشته مدت زمان زیادی طول نمی‌کشد، به نظر می‌رسد فضای وبلاگستان به تنوع و تحول و دگرگونی دو چندانی نیاز داشته باشد که این فضای خستگی را به لحاظ فکری و کاری بیدار کند. این تنوع می‌تواند با ورود بحث‌های جدید در حوزه‌ی فن‌آوری اطلاعات و وبلاگ‌نویسی از لحاظ محتوایی و یا افزودن امکانات از جانب گروه‌های فعال اینترنتی محقق شود.

پایگاه‌های اینترنتی و وبلاگ‌ها یکی از بخش‌های جشنواره و نمایشگاه رسانه‌های دیجیتالی و نرم افزارهای چند رسانه‌ای است که در آن متولیان و مدیران سایت‌ها،‌ وبلاگ‌ها و سرویس دهنده‌ها و همچنین تولید کنندگان محتوا در محیط اینترنت،‌ به معرفی و ارایه‌ی تولیدات محتوایی خود می‌پردازند.

به گزارش خبرنگار سرویس نگاهی به وبلاگ‌های خبرگزاری دانشجویان ایران ( ایسنا )، سالن 14 و 15 نمایشگاه، به بخش اینترنت اختصاص داده شده است، وبلاگ‌های زیادی که شاید تا پیش از برگزاری جشنواره فرصتی برای معرفی و حضور خود در دنیای واقعی نداشتند، در این جشنواره فرصتی یافتند که علاوه بر تجربه حضور در فضایی غیر مجازی، به صورت رو در رو با دیگر وبلاگ‌نویسان و تولید کنندگان محتوا در تعامل و ارتباط باشند.

وبلاگ نویسان و مدیران سایت‌ها و سرویس دهنده‌ها،‌ هر یک با هدفی در جشنواره شرکت کردند و در نمایشگاه نیز دارای غرفه هستند. روزهای اول برگزاری جشنواره، گویا، غرفه‌های اینترنتی نمایشگاه هنوز از حال و هوای دنیای مجازی بیرون نیامده‌اند و در آن جز میز و صندلی و به رسم به یدک کشیدن نام " اینترنت " وجود یک رایانه چیز دیگری یافت نمی‌شود.

در روز دوم گشتی در سالن 15 نمایشگاه می‌زنیم تا ببینیم از میهمانان همیشگی وبلاگ‌نویسان یعنی بلاگ‌سرویس‌ها چه خبر است؟ وارد غرفه پرشین بلاگ می‌شویم، هنوز ساماندهی خاصی در تجهیزات آن‌ها صورت نگرفته و افرادی مشغول راه‌اندازی تجهیزات و غرفه‌آرایی هستند. غرفه بلاگفا که تنها میزبان یک میز و صندلی است، پارسی بلاگ نیز گویا همین رویه را ادامه داده است. در این میان میهن بلاگ هنوز غرفه‌ای دریافت نکرده و آفتابلاگ نیز حضور دارد.

مجامع و گروه‌های وبلاگی در این نمایشگاه حضور پررنگی دارند، نام‌های دفتر توسعه وبلاگ دینی، هیئت‌بلاگ، مجمع وبلاگ‌نویسان مسلمان و خانه وبلاگ‌نویسان مبارز را می‌توان بر سر در غرفه‌ها نظاره‌گر بود.

غرفه‌هایی نیز با موضوعات تخصصی وجود دارند سری به آن‌ها می‌زنیم. نام‌هایی که همه پسوند دیجیتال را به یدک می‌کشند؛ لبخند یعنی طنز، تابلو یعنی تصویر، دانش، قلم، خبرنگار، ندبه‌ها یعنی وبلاگ‌های مهدویت، تفسیر قرآنی، وبلاگ‌های نبوی و ... که البته در روزهای اول جز یک رایانه و صندلی چیزی دیگری در بیشتر آنها دیده نمی‌شود.

قالب‌های وبلاگی، فتوبلاگ و وبلاگ گروهی، وبلاگ‌پژوهی و وبگذر نیز عنوان چندین غرفه‌ی دیگر در نمایشگاه هستند. در میان تمام هیاهوهای پر از سکوت سالن 15 نمایشگاه،‌ غرفه‌ای ناگهان توجهمان را به خود بر می‌انگیزد " ورزش بلاگ " عنوان غرفه است. غرفه‌ای که شاید جزو معدود مواردی است که فعالیت و خلاقیت بیش از همه در آن به چشم می‌خورد. گویا غرفه تعداد زیادی علاقه مند را نیز به خود جلب کرده است.

مشکل نبود اینترنت در روز اول برگزاری نمایشگاه موجب بروز مشکلات بیشتر شده بود. به طوری که بسیاری با save نسخه‌های سایت و وبلاگ‌ها، آن‌ها را به صورت اسلاید، به ترتیب نشان می‌دادند.

در حال بازدید از غرفه‌های معلق بین فضای مجازی و حقیقی بودیم که ساعت اتمام بازدید از نمایشگاه را اعلام کردند.

ساعت پایان را باور نمی‌کنیم چون تازه از این ساعت می‌شود در شلوغی شهر و مشغله کاری و ترافیک خود را به نمایشگاه رساند و با فراغت سراغی از وبلاگ‌ها و سایر رسانه‌های دیجیتال را گرفت. حتی اگر وبلاگ‌نویس باشی و بسیار علاقه‌مند به بازدید از این نمایشگاه، وبلاگ‌نویسی یک فعالیت جنبی برای افراد در کنار حرفه و شغل اصلی آن‌هاست و چندان نمی‌شود در ساعت کاری سراغی از آن گرفت.

روز چهارم هم سری به نمایشگاه زدیم، آب‌باریکه‌ای از اینترنت هست، غرفه‌ها رونق بیشتری گرفته‌اند، میهمان پذیرفته‌اند، وضعیت بلاگ‌سرویس‌ها تقریبا مشخص است، مدیر بلاگفا پس از انتقادهایش از جشنواره و آنچه تبعیض درارایه‌ی امکانات و غرفه‌ها عنوان می‌کرد از نمایشگاه رفته بود و نام بلاگفا هم از سر در غرفه برداشته شده بود، میهن بلاگ کارش را در غرفه کوچکی شروع کرده و پرشین‌بلاگ و پارسی‌بلاگ هم مشغول فعالیت بودند. بر در و دیوار سالن 15 رهنماهایی ما را به کارگاه‌های آموزش وبلاگ‌نویسی دعوت می‌کرد و بعضی کاغذ نوشته‌ها نشان از حضور چهره‌هایی شناخته شده از سیاستمداران، اهالی فرهنگ و ... به دعوت غرفه‌های مختلف بود.

اما هنوز هم گلایه‌هایی می‌شنیدیم از تبلیغات نامناسب، قطع و وصل اینترنت، کم بودن باز دید کننده‌ها و کسانی هم این شروع را مطلوب می‌دانستند و امیدوار به تداوم این کار و رفع نواقص در سال‌های بعد بودند.

دقت در آن چه در وبلاگ‌ها می‌گذرد می‌تواند بخشی از تحولات پنهان و نامکشوف جامعه را در برابر روشنایی روز قرار دهد.

به گزارش سرویس نگاهی به وبلاگ‌های خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، محمد آقازاده در وبلاگ خود به نشانی http://aghazadeh.blogfa.com نوشته است: رسانه‌های رسمی به دلیل فرایند ممیزی گسترده نمی‌توانند عامل شناسایی تحولات آینده باشد. این ممیزی قبل از هر چیز فضای مبهم و تیره و تاری در برابر تصمیم گیران قرار می‌دهد. آن‌ها در حالی که توسط گزارش‌های رسمی محاصره شده‌اند و به این دلیل تمام نشانه‌ها روایت می‌کند که خوش بینی آنها با بدبینی و ناامیدی گسترده توده‌ها و نخبگان هیچ همپوشانی ندارد.

اما وبلاگ‌ها به دلیل تنوع و گوناگونی که به تماشا می گذارد حقیقت را همانگونه که هست نه آن طور که می‌خواهیم به تماشا می گذارد. ذهن وبلاگ نویسان بیش ازحد طبیعی مشوش ، یاس زده و نگران است. آن‌ها محیط را بیگانه می‌یابند. آنها مفری در جهان بی مفرنمی یابند . واژه های تلخ و تندی که بکار برده می شود بیش از آنکه نشان شجاعت فعال و تاثیر گذارباشد ، راوی سر خوردگی و بی پناهی است.

وقتی همه چیز حس بی فرجامی را در جانها بریزد تهور مایوس شکل می گیرد و امنیت جامعه را مختل می کند. وبلاگ‌نویسان اگر از طریق زبان انفجارناخودآگاه را ممکن می کنند دیر و یا زود تراکم نارضایتی‌ها می‌تواند جامعه را دچارآتشفشان و زلزله ای کند که ویرانی را جایگزین نظم مکانیکی فعلی می سازد.

برای مقابله با این تقدیر محتوم باید با بسط آزادی امید و شور را درنخبگان بر انگیخت. سرکوب تفاوت ها و مسدود‌کردن فضای تنفسی صداهای مختلف در جهان امروز ممکن نیست.هرتلاشی برای ممکن کردن این ناممکن به شدت عمل میدان می دهد و شکاف ها را تبدیل به دیوار چینی می سازد که جدایی بین دو طرف را قطعی و یکبار برای همیشه می سازد.

نخبگان و روشنفکران همزیستی مسالمت آمیز با ساخت قدرت را می طلبند و آنقدر صبوری دارد که به حداقل ها رضایت دهند ولی نا دیده گرفتن این حداقلها به امید داشتن قدرت حداکثری، سرزمین ما را اسیرطوفانی می سازد که درآن هر آنچه سخت است دود می شود و به هوا می رود. درپیامد این طوفان قدرتی نمی ماند که در مورد تقسیم آن به چانه زنی بپردازیم. درورای همه نا امیدها هنوز کورسوی امیدی در افق تلالو می کند. باید آرش وار به صحنه تحولات رفت و این کور سو را تبدیل به روشنایی کرد که تحقق فردای بهتر راممکن می کند.آینده فرزندانمان این حضوررا به هر قیمتی از ما می‌طلبد...

به اعتقاد یک پژوهشگر حوزه‌ی وبلاگ، اگر وبلاگ‌ها بتوانند موضوعی را به خوبی پردازش کنند، می‌توانند به ایجاد یک موج آفرینی خبری در سطح رسمی کشور منجر شوند.

حمید ضیایی‌پرور، مدیر سایت خبرنگار در گفت‌وگو با خبرنگار سرویس نگاهی به وبلاگ‌های خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) با بیان این که وبلاگ‌ها منبع سوژه‌ای برای خبرنگاران رسانه‌های رسمی تلقی می‌شوند، اظهار کرد: در موارد متعددی خبرنگاران از طریق مطالعه‌ی وبلاگ‌ها سوژه‌های سیاسی و اجتماعی خود را پیدا کرده‌اند؛ چرا که وبلاگ‌ها در متن و بطن جامعه هستند و به صورت مستقیم و بی‌پیرایه، رخدادها را گزارش می‌کنند. در مرحله‌ی بعد، خبرنگاران می‌توانند آن‌ها را در سطح گسترده‌تری مطرح کنند.

وی افزود: در موارد متعددی رخدادی در سطح وبلاگستان مطرح شده و با چند رو تاخیر به فضای واقعی و رسانه‌های رسمی کشور کشیده می‌شود. به عنوان نمونه ماجرای تخریب جنگل‌های لویزان ابتدا در وبلاگ‌ها و سپس در سطح رسانه‌ها و مقامات رسمی مطرح شد.

این پژوهشگر ارتباطات و وبلاگ‌ها هم‌چنین گفت: در بسیاری موارد طی سال‌های گذشته خبرگزاری‌ها و مطبوعات کشور خط‌ها و سوژه‌های خبری خود را از طریق وبلاگ‌ها دریافت کرده‌اند.

ضیای‌پرور افزود: در روش مرسوم خبرگزاری‌ها شاخه‌ای به نام شبکه‌ی خبرنگاران افتخاری و یا منابع خبری وجود دارد که به محض وقوع رخدادی، خبر اولیه‌ی آن را می‌دهند، اکنون وبلاگ‌ها جایگزین شاخک‌های عصبی خبرگزاری‌ها و مطبوعات در سیستم سنتی شده‌اند.

این وبلاگ‌نویس تصریح کرد: برخی از وبلاگ‌های خبری مستقیما منبع خبرگیری رسانه‌های رسمی قرار گرفته‌اند به صورتی که مطالب آن‌ها در مطبوعات باز انتشار می‌یابد.

وی با بیان این که تعامل مثبتی میان وبلاگ‌های خبری و رسانه‌های رسمی صورت گرفته است افزود: در این تعامل مثبت، وبلاگ‌های خبری به عنوان روزنامه‌نگاران و رسانه‌نگاران آماتور در یک فرآیند همکاری به رسانه‌های رسمی وارد و به عنوان ژورنالیسم‌های رسمی رسانه‌ها به کار گرفته شدند. در سطح بین‌المللی موارد بسیار متعدد و در سطح داخلی لااقل 10 خبرنگار رسمی وجود دارد که کار خود را از وبلاگ نویسی شروع کردند. چرا که وبلاگ نویسان خبری به دلیل خودجوش بودن و فعالیت با انگیزه شخصی غالبا افراد پر انرژی و پر پتانسیل هستند.

ضیایی‌پرور تاکید کرد: وبلاگ‌های خبری به عنوان مرجع شناسایی استعدادها، برای رسانه‌های رسمی عمل کردند و اکنون کسی که از طریق وبلاگ‌های خبری، تجربه‌ای داشته باشند، می‌تواند این تجربه را به عنوان نمونه کار به رسانه‌ها ارائه دهد.

وی یادآور شد: وضعیت اطلاع‌رسانی در جامعه ایران دچار نقصان‌ها و آسیب‌هایی است، به طوری که رسانه‌های رسمی ما قدرت و توان پاسخگویی به عطش اطلاع رسانی و نیازهای خبری مردم را ندارند.

مردم آن چنان مخاطب و کاربر رسانه‌ها نیستند و تیراژ مطبوعات و تعداد شبکه‌های رادیویی و تلویزیونی ما بسیار اندک است وبه همین جهت، بسیاری از رسانه‌های خارجی در داخل کشور مخاطب دارند که این امر آسیب بزرگی در نظام اطلاع رسانی کشور است.

ضیایی پرور افزود: در فضایی که رسانه به تعداد کافی در کشور وجود ندارد و به نوعی یک بی‌اعتمادی از سوی مردم نسبت به رسانه‌ها وجود دارد، طبیعی است که رسانه‌های جدید و مبتنی بر اینترنت، تا حدی بتوانند به عنوان یک رسانه‌ی جایگزن در کشور عمل کنند.

وی هم‌چنین گفت: طی 4، 5 سال گذشته در فضای سیاسی و خبری ایران، وبلاگ‌ها توانسته‌اند یک جایگاه نسبتا مهمی را در بحث خبررسانی باز کنند، به گونه‌ای که در فهرست سرویس دهندگان اصلی وبلاگ هم، تعداد زیادی وبلاگ، صرفا در حوزه‌ی طبقه بندی خبر و رسانه‌ جا می‌گیرند و دقیقا کارکرد رسانه‌ای دارند.

ضیایی‌پرور به بلاگ نیوزها و خبر خوان‌های وبلاگی اشاره کرد و افزود: این وب سایت‌ها و سیستم‌های نرم افزاری، وبلاگ‌های خبری را در فهرست خود قرار می‌دهند و به طور مرتب اخبار آن‌ها را منعکس می‌کنند.

وی به رخدادهایی که در کشور خطوط قرمز و اخبار غیر رسمی و ویژه تلقی می‌شوند اشاره کرد و افزود: این اخبار معمولا در رسانه‌های رسمی کشور بازتاب پیدا نمی‌کنند. در این میان وبلاگ‌ها توانسته‌اند برجسته شوند و در برخی مواقع کارکرد خبری آن‌ها مورد استناد و رجوع خبرگزاری‌ها معتبر بین‌المللی نیز قرار گرفته‌ است.

وی در عین حال یادآور شد: هنوز وبلاگ‌های خبری به عنوان رسانه‌ی اول در رجوع مردم به رسانه‌ها قرار نگرفته‌اند و اغلب یک منبع تکمیلی و ثانویه هستند.

ضیایی‌پرور با بیان این که تعامل وبلاگ‌ها و خبرگزاری‌ها به صورت غیررسمی و غیر اعلام شده انجام می‌شود، در عین حال به راهکارهای این افزایش تعامل، اشاره و تصریح کرد: وبلاگ‌نویسی خبری باید در محافل آکادمیک آموزش داده شود، به طوری که در کنار دوره‌های کارآموزی دانشجویان علوم ارتباطات و روزنامه‌نگاری در محیط‌های حرفه‌یی، می‌توانند از طریق راه‌اندازی وبلاگ‌های خبری، تمرین روزنامه‌نگاری کنند.

وی با تاکید بر لزوم راه‌اندازی وبلاگ توسط خبرنگاران گفت: خبرنگاران از طریق وبلاگ به محافل وبلاگی راه پیدا می‌کنند و با سوژه‌گیری و بازخورد و تعامل‌های بیشتر می‌توانند خبرگیری و لینک‌های ارتباطی خود را تقویت کنند.

به اعتقاد یک وبلاگ‌نویس، همسویی وبلاگ‌ها با آرا و اندیشه‌های برنامه‌ریزان و صاحبان رسانه، تلاش برای مشق روزنامه‌نگاری حرفه‌یی و گاه رونق بخشیدن به محتوای وبلاگ‌ها، از جمله دلایل انتشار و انعکاس اخبار رسانه‌ها از سوی وبلاگ‌نویسان است.

جواد صبوحی، روزنامه‌نگار و نویسنده وبلاگ "پرانتز" در گفت‌وگو با خبرنگار سرویس نگاهی به وبلاگ‌های خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، افزود: رسانه های مختلف درفرآیند انتشار اخبار و اطلاعات و به منظور تقویت فعالیت‌های خود به جامعه ای فعال و متنوع از مخاطبان خود نیازمندند تا بی نیاز از فراخواندن هریک، افت‌و‌خیزها، کاستی‌ها و بایدها و نبایدهای فعالیتهای حرفه ای خود را به آنها گوشزد کنند.

وی افزود: وبلاگ‌ها سهل‌الوصول‌ترین ابزار و بلاگرها صریح‌ترین مخاطبان در این فرآیند هستند؛ آن‌ها خود، مخاطبانی هستند که به دلیل قرار گرفتن در لایه‌های مختلف قشربندی اجتماعی و برخورداری از تیپ‌های متفاوت ارزشی و نیز گونه‌های ناهمگون هنجاری و با درک مفاهیمی چون سواد رسانه‌یی در ظرافتی بی‌نظیر به تحلیل روند برنامه‌های رسانه‌ها و حتی نقد دست‌اندرکاران آن‌ها می‌پردازند.

وی تصریح کرد: وبلاگ‌ها را باید محمل آزمون و خطا و دفتر مشق روزنامه‌نگاری دیجیتال دانست و از همین منظر رسانه‌ای آماتور که ابعاد سه‌گانه «سرعت»،«دقت» و«صحت» را به عنوان بدیهی‌ترین عوامل جذب مخاطبان و اعتماد آنان به رسانه‌ها می‌پذیرد، می‌کوشد تا با گنجاندن این عوامل در رسانه خود به کسب اعتبار برای خود بپردازد.

صبوحی ادامه داد: گرچه انتشار خبر را نباید جزء الزامات وبلاگ نویسی دانست، اما از آن جا که هویت و درون مایه رسانه را انتشار اطلاعات تشکیل می‌دهد، وبلاگ‌ها نیز برای حفظ هویت خویش نیازمند انتشار اخبار صحیح و دقیق‌اند.

وی هم‌چنین گفت: تعامل وبلاگ‌نویسان و سایر رسانه‌ها قانون نانوشته‌ای است که فرآیند وبلاگ‌نویسی و روزنامه‌نگاری حرفه‌یی را در درازمدت دستخوش تغییرات بسیاری خواهد ساخت؛ از یک‌سو مدیران حرفه‌یی رسانه‌ها با تحلیل و پردازش نظام فکری وبلاگ‌ها نقش آن‌ها را از فرایند طرح سوژه تا بازخورد و برآیند اخبار خود خواهند پذیرفت و از سوی دیگر بلاگرها نیز برای سامان دهی، هویت و اعتبار بخشی خویش راه را در ارجاع محتوای رسانه خود به اخبار خبرگزاری‌ها و رسانه‌های دیگر تعریف خواهند کرد.

صبوحی اظهار کرد: اگر بخواهیم روزنامه‌نگاران وبلاگ‌نویس را از حوزه فعالیت سایر وبلاگ نویسان مجزا کنیم، باید این موضوع را مورد نظر قرار دهیم که سردبیران و مدیران تحریریه‌ها نیز به گزینش و طرح موضوعاتی از وبلاگ‌ها می پردازند که آداب رسانه‌یی آن‌ها را بیشتر با رسالت حرفه‌یی خود هم‌خوان بیابند.

وی افزود: همین مقوله در گزینش و طرح اخبار رسانه‌ها از سوی وبلاگ‌نویسان نیز صادق است. وبلاگ‌نویسان هم‌چون دروازه بانان خبر در یک رسانه حرفه‌یی به گزینش محتوایی می‌پردازند که نظام فکری و اعتقادی آن‌ها را تایید کند و یا به اعتبار آن‌ها و میزان رجوع مخاطبان خود کمک کند.

این وبلاگ‌نویس تصریح کرد: نخستین پیام گزینش اخبار، اطلاعات و دروازه بانی خبرگزاری‌ها و رسانه‌ها از سوی وبلاگ نویسان، اهمیت عناصر و ارزش‌های خبری در جذب مخاطب و غفلت رسانه‌ها، در نتیجه سرعت ارایه اخبار و اطلاعات و رقابت با یکدیگر است.

وی افزود: رسانه‌ها در عرصه رقابت با یکدیگر فارغ از نیاز مخاطبان به طرح موضوعاتی می‌پردازند که نه تنها با نیاز آن‌ها هم‌خوانی ندارد که در پاره‌یی موارد زمینه تشویش و نگرانی افکار عمومی را فراهم می‌آورد. چنان چه ساختار فکری و نظام ارزشی حاکم بر وبلاگ‌ها از تعادل لازم برخوردار نباشد، صاحبان وبلاگ‌ها با انتشار اخبار رسانه‌ها به طرح این بی‌ثباتی شتاب خواهند بخشید.

صبوحی گفت: تعدد رسانه‌ها و حجم انبوه اخبار و اطلاعات عرضه شده از سوی آن‌ها زمینه لازم را برای نقد و در عین حال داوری وبلاگ‌ها فراهم آورده است تا دیگر رسانه‌ها نقش سنتی خود را به عنوان «نقال اعظم» از دست بدهند و تکثر رسانه‌ای و چند صدایی زمینه‌های لازم گفتمان میان اندیشه‌های متفاوت را فراهم کند.

به گفته‌ی وی، طیف گسترده‌یی ازمخاطبان امروز رسانه‌ها که پیام ارسال شده از سوی آن‌ها را با هدایت وبلاگ و یا وبلاگ‌های مختلف دریافت کرده‌اند ضمن تامل در تفسیر و تحلیل وبلاگ‌ها فرصت و شانس بیشتری برای بازخوانی و تدبر در پیام را خواهند داشت و از همین منظر فراگیری شکل دیگری از سواد رسانه‌یی و فعال بودن در برابر پیام را تجربه خواهند کرد.

صبوحی خاطرنشان کرد: امروز، تمایل رسانه‌های بزرگ دنیا، هم‌چون گاردین و سی‌ان‌ان به سوی طراحی وبلاگ‌ها علاوه بر پذیرش قدرت تاثیرگذاری آن‌ها حاکی از آن است که وبلاگ‌ها نیز می‌توانند سهم بسیار زیادی در عرصه اطلاع‌رسانی و حمایت از جریان فکری رسانه‌ها ایفا کنند.

وی در این زمینه اضافه کرد: رعایت اصول حرفه‌یی و قواعد اخلاقی از سوی رسانه‌ها به تعامل بیش از پیش میان این دو منجر خواهد شد؛ در استناد و ارجاع اخبار و اطلاعات از سوی شبه رسانه ها، حفظ پرستیژفکری و نیز اتخاذ مشی و تدبیرلازم برای پرهیز از گرفتار آمدن درپستوی هدایت شده احزاب، مهمترین اصلی است که باید مد نظر قرار گیرد.

صبوحی در پایان تاکید کرد: اگر وبلاگ‌نویسان بدانند که هر پیامی از سوی رسانه ها الزاما خبر نیست و نقش عامل منفعت طلبی و کسب سود را در شکل دهی به محتوای رسانه ها بپذیرند، آن گاه ابزار و آگاهی لازم را برای انتخاب و گزینش پیام تدارک خواهند دید.

مخملباف، با عنایتی به سینمای شاعرانه روس، گبه را بر پرده منقش می‌کند. یک گلیم که در خود همه چیز دارد: تولد، مرگ و زندگی.

به گزارش سرویس نگاهی به وبلاگ‌های خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، نویسنده وبلاگ "دلنمک" به نشانی http://delnamak.blogfa.com در ادامه آورده است: مخملباف، همواره فلسفه را صیقل می‌دهد و از کنده بی‌شکل آن یک مجسمه می‌تراشد، او کلام را – نه به مفهوم عرفی آن - می‌جود و عصاره آن را در دهان مخاطبش می‌گذارد. گویی مخملباف می‌گوید: فلسفه نمی‌تواند مفهوم زندگی را به آسانی توضیح بدهد، زیرا یا ما درک و بضاعت کافی نداریم و یا این علم به حد کافی غامض است و اساساً نیازی به این دانش وجود ندارد.

اما، این زندگی است، مجموعه‌ای از رنگها در یک محدوده بسته. فلسفه می‌گوید زندگی چیست و من چیستی آن را احساس می‌کنم و این حس را به شما منتقل می‌نمایم. مخملباف، سبکها و نگرشهای بیشماری را تجربه می‌کند، اما همین نکته در کارنامه او مکرر است، چیزی که از مفهوم دنیا برداشت می‌کند و روشی که برای انتقال آن به دیگران می‌یابد. او در گبه، مفهوم مثلث مرگ-تولد-زندگی را همچنانکه در دستفروش دستمایه قرار داده بود همین شیوه را پیش می‌گیرد؛ اما نگاه ناتورالیستی و بعضاً ماده‌گرای او در دستفروش، اینجا به تغزل تغییر شکل می‌دهد و تبدیل می‌شود و شعری پر تاب و تب سینمایی. او در گبه چیزی را کشف نمی‌کند، سوالی را مطرح نمی‌کند و تحلیلی به دست نمی‌دهد.

گبه تنها تعریف می‌کند، نشان می‌دهد و یادآوری می‌نماید. اساساً مخملباف تحلیلگر نبوده است، او همواره کوشیده که پرده‌برداری نماید و دوباره‌سازی کند. سینمای او خبر دهنده است و نه کشف کننده، سینمای او به ویژه در گبه، سکوت و نوبت عاشقی اخباری است. آگاه می‌کند و در انتقال احساسات خالقش می‌کوشد. بنابراین، گبه شعری است چون یک غزل کلاسیک، کلام زیبای تصویر را در کنار هم می‌چیند و با پلانهای مقفا و موزون چشم را نوازش می‌دهد و در نهایت بر جان می‌نشیند.

گبه هرچند سعی در داستانگویی دارد اما گویی مخملباف طاقت صبر نداشته و بی‌حوصله شده است و از ادامه روایت خطی داستان سر باز می‌زند، همین شیطنت سینمایی اوست که او را غیرمتعارف می‌سازد و راهش را از سایرین جدا می‌کند. گبه داستانی دارد که در دو یا سه خط می‌توان تعریف کرد، درست مانند داستانهای مثنوی، اما شاخه شاخه شده و رنگ و لعاب می‌گیرد. مخملباف چون پدری عمل می‌کند که فرزندش را در مسیر بردن به مدرسه، به پارک و سینما و تفریح می‌برد و گویی راه را به درازا می‌کشاند.

مخملباف، هیچگاه تلاش نمی کند که سینمای غامضی در اختیار بیننده‌اش قرار بدهد. کم‌بضاعت‌ترین بیننده او در می‌یابد که با فیلمی معمولی روبرو نیست و به خود می‌قبولاند که به تماشای فیلمی مفهومی نشسته است و ممکن است او نتواند به همه مفاهیم مورد نظر دست پیدا بکند. این ویژگی سینمای مخملباف برای او دشمنانی رقم زده است. سینمایی که استعاره‌های واضح دارد و دیالوگهایی که به شعار می‌مانند. خصیصه‌ای که او را مطرود در نظر می‌آورد اما این تنها یک ویژگی است.

سینمای او سینمایی ساده‌انگار است، دشوار پسند نیست و کلام را نمی‌پیچاند. هسته مفهومی فیلمهای او – و در اینجا گبه – رو بوده و پوسته‌ای تراشیده دارند. گبه، تولد-مرگ-زندگی را می‌سراید و تنها همین است. مخملباف اصراری بر تاویل این واژه‌ها ندارد. او نمی‌گوید زندگی چیست، تنها می‌گوید که زندگی چگونه است.

گبه در حقیقت، رونوشتی از دستفروش و نوبت عاشقی بود که به فرمی روایی و ساده اما شاعرانه بر پرده سینما جلوه‌گری کرد. گبه داستانی ساده اما مفاهیمی گسترده دارد وسرشار از نگاه ایده‌آلیستی مخملباف به زندگی است. گبه تجلی رنگ و نور و موسیقی از دریچه دوربین است. شعری است که با کلمات تصویر روح را می‌نوازد. گبه داستان زندگی عشایر نیست، بلکه ترسیم عشیره ماهیت زندگی انسان بر پرده سینماست. گبه، یک گلیم است، گلیمی که مخملباف آن را در سینمای ایران بافت.

امروز در دنیا هیچ کاری در زمینه‌های علم فناوری، اقتصاد و حتی فکر و اندیشه به صورت فردی انجام نمی‌شود.

به گزارش سرویس نگاهی به وبلاگ‌های خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، در وبلاگ "علوم تجربی" به نشانی http://tajrobi2007.blogfa.com آمده است: کارگروهی یکی از روش‌های اصلی تدریس در کلاس علوم است و باید دانش‌آموزان را به کارگروهی واداریم.

کار و بحث گروهی، در عین این که یک روش آموزشی است، برای ما هدف نگرشی بسیار مهمی تلقی می‌شود. کار گروهی فرصت ایجاد نگرش‌های مثبت نسبت به مدرسه و علم را در ذهن‌های دانش آموزان به وجود می‌آورد و تعامل عاطفی را بین آن‌ها تقویت می‌کند.

انسان موجودی اجتماعی است. کار و بحث گروهی، دانش‌آموزان را با مشکلاتی که در بزرگ سالی بر سر راه زندگی اجتماعی آنها وجود دارد، آشنا می‌کند و راه مقابله و برطرف کردن مشکلات را به آنان می‌آموزد. در واقع، این تمرینی کوچک برای رسیدن به زندگی اجتماعی بهتر است. در جریان کار گروهی، دانش‌آموزان علاوه بر تجربه‌اندوزی در تقسیم کار و مسؤولیت، تجربیاتی نیز در زمینه‌ی مدیریت و سازمان دهی فعالیت‌ها به دست می‌آورند. شرکت در کار و بحث گروهی باعث ایجاد یادگیری عمیق‌تر و ماندگارتر می‌شود.

هدف اصلی در کار و بحث گروهی، انجام دادن کار به صورت گروهی است، نه به صورت انفرادی در گروه.

در کار گروهی، یکی از مشکلات اصلی شکل آرایش صندلی‌ها و نیمکت‌های کلاس است. تغییر آرایش کلاس با تشکیل کلاس در محیط خارج از کلاس، فرصت‌های مناسب و جذاب را برای یادگیری بهتر فراهم می‌کند.

هم‌چنین در این روش نیز باید جلوی افراط و تفریط را گرفت و انجام دادن کار گروهی نباید به معنای نفی و فراموش‌کردن آن دسته از فعالیت های انفرادی باشد که روحیه‌ی اتکا به نفس را پرورش می‌دهند....